Páginas

9 de febrero de 2012

tu che conosci il cielo

Los últimos meses le sirvieron para darse cuenta de que no tiene idea de nada. Nunca la ha tenido.
Lo siento por las veces que nos soltamos y por las veces en las que no nos dejamos ir. Por gustarme tanto la lluvia y por ignorarlo todo fijándome solo en un único punto. Por hacerte escuchar canciones y no habértelas cantado nunca. Por decir que porfavor no seas como todos aun sabiendo que nadie es como nadie, que todos podemos ser ese único motivo para alguien alguna vez. Por escribirte y por no hablarte. Por tener miedo, por sentirme incapacitada. Por darte tanto amor y recibir tan poco. Por haber tenido que ser la primera en quererte y la primera en querer olvidarte.

Odio escribir sobre las relaciones con la gente. Es como si yo nunca tuviera la culpa de nada. Como si a mi nadie pudiese quererme, como si a mi nadie pudiera escucharme. Supongo que por eso siempre hablo de mi. Como Becquer. Como todos ellos. Joder, yo quiero que la gente escriba, así todos seríamos especiales. Que todos escribieran y leyeran lo de los otros.

Y que nos hiciésemos poemas el uno al otro y nos recitáramos los versos al oído.

Eso es lo que quiero.

Siempre he estado esperando palabras y solo me han dado gestos.

(escrito en verano del 2011, antes de su aparición)

3 comentarios:

  1. aish, no tant! però moltes gràcies! :)

    ResponderEliminar
  2. Si que és veritat si! Pensa que si tothom escrigués
    voldria dir que tothom, més o menys, pensa.
    Ojalá tothom escrigués!
    Mai deixis d'escriure i quan et llegeixin voldran ser
    com tu! :)

    ResponderEliminar